User:Ataman/sandbox

My dear Jessicapierce , just don't shoot please, that was my thought when i seen, what you have done to the part of my article.

I don't now if you noticed but the part of article am working on (organization) is (was) not completed.

The one that is there has nothing to do, with reality.

Now you have to understand some things. Even having behind me 20 long years career in one of that type organization, creating such an article is very difficult and demanding as well time consuming work.

I have strong idea my lovely son, who likes to use my looptop making such jokes on his dad.

(Yes let me blame my son.)

Years ago before someone article was cut up. That person first was usually warmly informed,that it could happen if he won't fixed it.

• respectfully former SA in CE Section in Counterintelligence Division, of NSB of the FBI.

O Kalugin

Oleg (Daniłowicz) Kaługin, Template:Ros. (ur. 6 września 1934 w Leningradzie) zm. 2022 USA. Członek KPZR od 1957 roku, wystąpił z partii w 1990
Były generał major KGB, przez długi czas szef operacji KGB w Stanach Zjednoczonych, Szef Służby nr 2 (Kontrwywiadu zagranicznego I Zarządu Głównego KGB później krytyk tej instytucji.
Urodzony w Leningradzie, syn oficera NKWD. Służbę w organach bezpieczeństwa Związku Radzieckiego rozpoczął w 1952 roku w Ministerstwie Bezpieczeństwa Państwowego MGB jako praktykant w tym samym czasie rozpoczął studia na wydziale angielskim Leningradzkiego Instytutu Języków Obcych MGB MWD i KGB. W 1955 roku odbył staż w UKGB dla obwodu leningradzkiego , po ukończeniu instytutu w 1956 roku został skierowany do wywiadu gdzie uczył się w szkole nr 101, którą ukończył w pierwszej lokacie. Od sierpnia 1958 r. był oficerem operacyjnym I wydziału KGB. odpowiedzialnego do 1960 roku za USA Kanadę i Amerykę Łacińską. Od września 1958 roku. do sierpnia 1959 r. przebywał na misji zagranicznej w Stanach Zjednoczonych, pracował w rezydenturze KGB w Nowym Jorku , pod przykrywką – studenta wydziału filologicznego Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego im. A. A. Żdanowa. Następnie wysłany na studia na wydział dziennikarstwa Uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku w ramach programu wymiany studenckiej. Ponownie znalazł się w USA w 1960 roku, jako stażysta pod przykrywką korespondenta radia Moskiewskiego . Zaprzyjaźnił się wówczas z Aleksandrem Jakowlewem, w latach pieriejstrojki jednym z głównych doradców Michaiła Gorbaczowa.

W marcu 1964 roku został przedwcześnie odwołany do ZSRR z powodu zdrady w Genewie przez oficera WGUII Zarządu Głównego KGB, kapitana Jurij Nosenko|Jurija Nosenkę]]. Po powrocie uczył na kursach w Szkole nr 101 , zajmując następnie następujące stanowiska W 1965 roku, pod przykrywką funkcji drugiego, następnie pierwszego sekretarza Ambasady radzieckiej w Waszyngtonie, objął stanowisko zastępcy rezydenta Pierwszego Zarządu Głównego Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego po Linii PR.

Po powrocie do Moskwy w 1970 roku, został zastępcą szefa aa w 1973 roku szefem Służby Nr 2 Kontrwywiad zagraniczny. Służba nr 2 powstała w styczniu 1963 roku. Na mocy rozkazu KGB nr 0016 z 1974 roku na jej podstawie utworzono Zarząd „K” kontrwywiadu zagranicznego PZG KGB Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego|Pierwszego Zarządu Głównego Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego]] którą Kaługin kierował do połowy listopada 1979 roku. Będąc zwolennikiem agresywnych działań zdobył zaufanie Jurija Andropowa i uzyskał w 1974 roku nominację do stopnia generała, najmłodszego wówczas w KGB. W 1980 roku, w rezultacie osobistego konfliktu z szefem PZG KGB Władimirem Kriuczkowem, przesunięty do Leningradu na stanowisko zastępcy szefa obwodowego urzędu KGB. Są też bardzo słabe dowody że podczas pobytu w USA podjęto próbę jego warunku o którym nie zameldował. Co miało być prawdziwym powodem przeniesienia do UKGB Leningradu.

Po rozpoczęciu pieriejstrojki rozpoczął otwartą krytykę kierownictwa resortu. Gdy trzy lata później zwrócił się publicznie do Gorbaczowa z apelem o generalną reformę władz bezpieczeństwa, został na jego polecenie pozbawiony stopnia, orderów i prawa do emerytury.

Sprawa ta przyniosła Kaługinowi rozgłos i zyskała poparcie środowisk demokratycznych, w tym samym roku wybrano go do Dumy. Podczas puczu sierpniowego, w 1991 roku, działał w najbliższym otoczeniu Borysa Jelcyna, współuczestnicząc w obronie Białego Domu (siedziby Rady Najwyższej). Po stłumieniu puczu odzyskał rangę i przywileje, został doradcą nowego szefa KGB Władimira Bakatina. Opowiadał się wielokrotnie za zwiększeniem politycznej kontroli nad działaniami wywiadu.

Po szeregu rozmów i wizyt w Stanach Zjednoczonych u dawnych przeciwników w amerykańskim środowisku wywiadowczym, w 1997 roku Kaługin ubiegał się o status stałego rezydenta w Stanach Zjednoczonych. Jego podanie ujawniło – i przeciwstawiało się jego przyjęciu – kilku emerytowanych oficerów amerykańskiego wywiadu. W publicznym wystąpieniu w Arlington w stanie Wirginia, po otrzymaniu nagrody czasopisma Sources Journal, Kaługin powiedział:

Ja nie uciekałem. Nie zdradziłem swojego kraju. Nigdy nie współpracowałem z inną agencją amerykańską ani innego kraju. Jestem obywatelem rosyjskim i próbuję żyć uczciwie i godnie.

Oleg Kaługin zajął się również pracą autorską, opublikował dwie książki o swej działalności:

• Burning Bridges (1992)
• The First Directorate (1994)

W Rosji w 1995 roku ukazały się jego pamiętniki pod tytułem Proszczaj Łubianka (Żegnaj Łubianko).

W czasie pobytu w USA Kaługin ujawnił tożsamość kilku agentów radzieckich oraz składał zeznania na ich procesach, za co w 2002 roku sąd w Rosji skazał go zaocznie na 15 lat więzienia, degradację i utratę orderów i odznaczeń.

W 1994 roku razem z Williamem Colby zaprojektował szpiegowską grę komputerową pt. Spycraft.

Departament III SB MSW PRL

Organizacja strukturalna centrali Departamentu III MSW oczywiście zmieniała się z biegiem czasu.

• Wydział I opracowywał instrukcje i analizy polityczno-operacyjne,
• Wydział II - kontrolował tak zwane środowiska tradycyjne (żołnierzy Armii Krajowej i Naro- dowych Sił Zbrojnych, działaczy Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość" i Polskiego Stronnictwa Ludowego), osoby podejrzewane o działalność rewizjonistyczną, dogmatyczną, a także środowiska mniejszości narodowych.
• Wydział III ochraniał operacyjnie wydawnictwa i redakcje prasowe, *Wydział IV kontrolował zakłady opieki zdrowotnej, instytucje kulturalne, szkolnictwo i wyższe uczelnie. *Wydział V zajmował się kompleksem rolno-spożywczym i gospodarką rolną, *Wydział VI przemysłem,
• Wydział VII transportem i łącznością. *Wydziału VII -zadaniem było zabezpieczenie organizacyjne i logistyczne działań podejmowanych przez pion III.

Wydziały Departamentu III koordynowały i nadzorowały działania podejmowane przez odpowiednie sekcje w wydziałach wojewódzkich.

W związku z rozwo- jem środowisk opozycyjnych, w listopadzie 1977 r. powołano nowy *Wydział IX, który miał nadzorować działania przeciwko tak zwanej nowej opozycji.

Na szczeblu województw działania pionu III koordynowały wydziały III komend wojewódzkich MO. Dużą zmianą było utworzenie 1 czerwca 1975 r. w większych województwach (katowickim, krakowskim, łódzkim, poznańskim, stołecznym warszawskim i wrocławskim) wydziałów IIIA. Podział kompetencji pomiędzy wydziałami pionu III przebiegał według definicji bazy i nadbudowy31. Wydziały III komend wojewódzkich rozpatrywały zagrożenia dywersją i nieprawidłowości w funkcjonowaniu nadbudowy; kontrolowały środowiska naukowe, twórcze, dziennikarskie, rewizjonistyczne, dogmatyczne, socjaldemokratyczne, młodzież akademicką i szkół ponadpodstawowych, mniejszości narodowe, zjazdy, kongresy i sympozja o znaczeniu międzynarodowym. Interesowały się obiektami ministerstw i centralnych urzędów, instytucjami podległymi Centralnemu Zarządowi Kinema- tografii, związkami i stowarzyszeniami (jak Pen Club, Stowarzyszenie PAX), oddziałami Polskiej Akademii Nauk, instytutami naukowymi, wydawnictwami i redakcjami, zakładami elektronicznej techniki obliczeniowej, służby zdrowia i opieki społecznej, uczelniami, placówkami kultury i sztuki, oświaty i wychowania, turystyki i sportu, a w 1980 i 1981 r. Niezależnym Zrzeszeniem Studentów.

Wydziały III prowadziły również działania przeciwko opozycji politycznej. W 1979 r. Wydział III KW MO we Wrocławiu składał się z sześciu sekcji: I (analityczno-informacyjna), II (kontrola mniejszości narodowych i byłego podziemia politycznego, zwalczanie wrogiej propagandy),

• III (Uniwersytet i Politechnika Wrocławska, PAN), *IIIA (pozostałe wyższe uczelnie oraz duszpasterstwo akademickie),
• IV (środowiska kultury i prasy).

Na mocy zarządzenia ministra spraw wewnętrznych nr 0025/79 z 15 czerwca 1979 r. wydziały III komend wojewódzkich MO zobowiązane zostały do zorganizowania pracy operacyjnej w zakresie „rozpoznawania, wykrywania, ograniczania i likwidowania antypaństwowej działalności wymierzonej przeciw konstytucyjnemu ustrojowi PRL", w związku z tym utworzono w nich nowe sekcje zajmujące się tymi zagadnieniami oraz sektorem opieki zdrowotnej i turystyki32.

31 Baza i nadbudowa należały do podstawowych pojęć materializmu historycznego, zdefiniowanych przez Karola Marksa. Bazą określano sferę produkcyjną (w tym środki produkcji i siłę roboczą),

nadbudowa natomiast obejmowała sferę niematerialną (ideologię, kulturę, naukę).

32 AIPN Wrocław, KW MO Wrocław, 054/907, Struktura organizacyjna i zakres pracy Wydziału III

KW MO we Wrocławiu, 9 VIII 1979, k. 31-41.

later today Russian archive Administration confirm the work I did confirmationist if it's accurate

The the organization structure of the MGB was mainly extended continuation of NKGB structure. NKGB organization structure at the Moscow center was determined by the decision of the Politburo of the Central Committee of the All-Union Communist Party of Bolsheviks Nr P40/91^[1] and declared by Resolution of the Council of Ministers of the USSR No.1881-792ss. ^[2] With time it was expended by taking more and more operational and none operational units out of former NKVD from 1946 Ministry of Internal Affairs.
The structure of the NKGB of the USSR by the end of 1945 was consisted of six (6) operational directorates and five (5) alphabetical departments and one large investigation Unit.

• Minister of state security Semyon Ignatiev
  Supervised Units

MGB Collegium members of the board for 13th of September 1952 were^[4]

1.Semyon Ignatiev as Chairman of the MGB Collegium,

2.General colonel Sergo Goglidze

3.colonel Vasily Dobrokhotov

4.Colonel Sergey Savchenko

5.General Lieutenant Vasily Rasnoy

6.General Lieutenant Boris Obruchnikov,

7.Colonel Mikhail Ryumin.

8.Lieutenant Generał Nikolai Stakhanov,

9.Lieutenant Generał Pyotr Mironenko

10.Major General Alexei Yepishev,

11State Security Colonel Serafim Lyalin

12.Andrey Nikiforov

13.Pavel Meshchanov,

14.Alexander Leontiev,

• • Legal office
  • Special Bureau (analytical)
  • Secretariat - colonel Vasily Dobrokhotov
  • Secretariat of Special Council under the MGB Minister - Colonel Yakov Pletnev
  • Inspectorate under the Minister Aleksander Bezottetnykh
  • Security Directorate - Semyon Ignatiev
  • Bureau No. 1 (special operations abroad) - Lieutenant general Pavel Sudoplatov
  • Bureau No. 2 (special operations within the country) - Major General Viktor Aeksandrovich Drozdov<rus>Дроздоv, Виктор Александрович</rus>
• 1st Deputy Minister- Colonel General Sergo Goglidze
  supervised units
  • 3rd Main Directorate (military counterintelligence) - Sergo Goglidze
  • Main Directorate of Security for Railway and Water Transport - colonel Pyotr Makariev
  • Department A (accounting and archiving) - Major General Arkady Gertsovsky
  • Department K (counterintelligence support for nuclear industry facilities) - colonel Aleksandr Ivanov
• Deputy Minister - Sergey Savchenko
  supervised units
  • 1st Main Directorate foreign intelligence -Lieutenant General Sergey Savchenko
• Deputy Minister - Vasily Rasnoy
  supervised units
  • 2nd Main Directorate (counterintelligence) Vasily Rasnoy
  • Department R (radio counterintelligence) - colonel Leonid Nikitin
• Deputy Minister LTG Boris Obruchnikov
  supervised units
  • 4th Directorate (searches for wanted people and investigations on behalf MGB bodies) Major General Pavel Meshchanov
  • 5th Directorate (secret-political also among the clergy) - Major General Alexei Byzov
  • 7th Directorate (surveillance)
• Deputy Minister - Nikolai Stakhanov
  supervised units
  • Main Directorate of Border Troops Major general Pavel Zyryanov
  • Main Directorate of Internal Security or GUVO (Internal Troops) - Lieutenant General Pyotr Burmak
  • Mobilization Department
• Deputy Minister - Mikhail Ryumin
  supervised units
  • Investigative unit for particularly important cases - Mikhail Ryumin
  • Department "T" (anti-terrorism) - Alexander Khvat
  • Prison Department - Colonel Mikhail Kuznetsov
• Deputy Minister - Lieutenant General Pyotr Mironenko
  supervised units
  • 9th Directorate (supervision & servicing of exiles: PoW's ect. special settlers) - Colonel Vasily Shiyan
  • Main Police Directorate - LTG Alexander Leontiev
  • Main Directorate for Control and Inspection of Departmental Security
• Deputy Minister for Personnel - Major General Alexei Yepishev
  supervised units
  • Personnel Directorate - A. Yepishev
  • Directorate of Educational Institutions
• Deputy Minister - Major General Serafim Lyalin
  supervised units
  • Operational Technology Department - Foma Zhelezov
  • Government Communications Department - Pyotr Voronin
  • Department B (use of operational equipment on behalf MGB bodies) - colonel Alexandr Pulkovnykov
  • Department W Inspections of private letters and correspondence mainly from a broad - colonel Pavel Matvievsky
  • Department D (operational purse use of documents, disinformation, handwriting collection ect - Lieutenant Colonel Konstantin Bulgakov
• Deputy Minister - Colonel Andrey Nikiforov
  supervised units
  • Administrative and Economic Directorate - Timofey Popov
  • Military Construction Directorate
  • Military Supply Directorate
  • Financial Department
  • Planning department -
  • Central accounting - Lieutenant Colonel Pyotr Zaytsev

• Members of the MGB Board:
  • MIRONENKO Petr Nikiforovich (August 26, 1951 – March 11, 1953), Deputy Minister , Lieutenant General;

• • Ivan Tikhonovich SAVCHENKO (August 26, 1951 – July 3, 1952), Deputy Minister ;
  • EPISHEV Aleksey Alekseevich (August 26, 1951 – March 11, 1953), Deputy Minister for Personnel - Head of the Personnel Directorate of the USSR Ministry of State Security, Major General;
  • GOLOVKOV Mikhail Nifonovich (August 29, 1951 – September 15, 1952), head of the UMGB for the Moscow Region , colonel;
  • DOBROHOTOV Vasily Pavlovich (September 11, 1951 - March 11, 1953), Head of the Secretariat of the USSR MGB (September 12, 1951 - February 2, 1952), from January 15, 1952 - 1st Deputy Head of the PGU MGB of the USSR, from February 6 1953 – Head of the Secretariat of the USSR MGB, Colonel;
  • BYZOV Alexey Petrovich (September 20, 1951 - June 12, 1952), head of the 1st Directorate of the USSR MGB (September 21 - November 14, 1951), from December 25, 1951 - head of the 5th Directorate of the USSR MGB, major general;
  • RYUMIN Mikhail Dmitrievich (October 19, 1951 – November 13, 1952), Deputy Minister , Head of the Investigative Unit for Particularly Important Cases of the USSR Ministry of State Security, Colonel;
  • TSANAVA Lavrentiy Fomich (October 29, 1951 – February 14, 1952), Deputy Minister , from November 6, 1951, at the same time head of the 2nd Main Directorate of the USSR Ministry of State Security, Lieutenant General;
  • GOGLIDZE Sergei Arsenievich (February 13 - March 11, 1953), Deputy Minister , from November 20, 1952 - 1st Deputy Minister, from February 19, 1952, simultaneously the head of the 3rd Main Directorate of the USSR Ministry of State Security, Colonel General;
  • Sergei Romanovich SAVCHENKO (November 3, 1951 – March 11, 1953), Deputy Minister , Head of the 1st Main Directorate of the USSR Ministry of State Security, Lieutenant General;
  • RYASNOY Vasily Stepanovich (February 14, 1952 - March 11, 1953), Deputy Minister , Head of the 2nd Main Directorate - 2nd Directorate of the GRU MGB of the USSR, from May 19, 1952, simultaneously Deputy Head of the Security Directorate of the MGB of the USSR, Lieutenant General;
  • NIKIFOROV Andrey Vasilievich (July 3, 1952 – March 11, 1953), Deputy Minister , Colonel;
  • OBRUCHNIKOV Boris Pavlovich (July 5, 1952 – March 11, 1953), Deputy Minister , Lieutenant General;
  • LYALIN Serafim Nikolaevich (August 30, 1952 – March 11, 1953), Deputy Minister , Colonel of the State Security Service;
  • MAKARIEV Pyotr Pavlovich (September 15, 1952 – March 11, 1953), head of the Moscow Regional Department of State Security , colonel;
  • OGOLTSOV Sergei Ivanovich (November 20, 1952 – March 11, 1953), 1st Deputy Minister , from January 5, 1953, at the same time head of the GRU MGB of the USSR, lieutenant general

Члены Коллегии МГБ:

1. СЕЛИВАНОВСКИЙ Николай Николаевич (3 января – 26 августа 1951 г.), заместитель министра, генерал-лейтенант;
2. ПИТОВРАНОВ Евгений Петрович (3 января – 27 октября 1951 г.), заместитель министра, генерал-майор;
3. АПОЛЛОНОВ Аркадий Николаевич (3 января – 26 августа 1951 г.), заместитель министра по войскам, генерал-полковник;
4. КОРОЛЕВ Николай Андрианович (3 января – 26 августа 1951 г.), заместитель министра по милиции, генерал-лейтенант;
5. МАКАРОВ Василий Емельянович (3 января – 26 августа 1951 г.), заместитель министра по кадрам – начальник Управления кадров МГБ СССР, генерал-лейтенант;
6. УТЕХИН Георгий Валентинович (3 января – 20 сентября 1951 г.), начальник 1-го Управления МГБ СССР, генерал-майор;
7. ШУБНЯКОВ Федор Григорьевич (3 января – 28 октября 1951 г.), начальник 2-го Главного управления МГБ СССР, полковник;
8. ЕДУНОВ Яков Афанасьевич (3 января 1951 – 19 февраля 1952 г.), начальник 3-го Главного управления МГБ СССР, генерал-лейтенант;
9. МЕЩАНОВ Павел Самсонович (3 января 1951 – 11 марта 1953 г.), начальник 4-го Управления МГБ СССР, генерал-майор
10. ВОЛКОВ Александр Петрович (3 января 1951 – 24 декабря 1951 г.), начальник 5-го Управления МГБ СССР, полковник;
11. ГОГЛИДЗЕ Сергей Арсеньевич (3 января – 10 ноября 1951 г.), начальник Главного управления охраны МГБ СССР на железнодорожном и водном транспорте, генерал-полковник;
12. ВЛАСИК Николай Сидорович (3 января 1951 – 29 апреля 1952 г.), начальник Главного управления охраны МГБ СССР, генерал-лейтенант;
13. ЛЕОНТЬЕВ Александр Михайлович (3 января 1951 – 11 марта 1953 г.), начальник Главного управления милиции МГБ СССР, генерал-лейтенант;
14. КОНДАКОВ Петр Павлович (3 января 1951 – 29 марта 1952 г.), начальник Инспекции МГБ СССР, с 26 августа 1951 г. – заместитель министра, генерал-майор;
15. ГОРГОНОВ Иван Иванович (3 января – 29 августа 1951 г.), начальник УМГБ по Московской области, генерал-майор;
16. СТАХАНОВ Николай Павлович (3 января 1951 – 11 марта 1953 г.), начальник ГУПВ МГБ СССР до 20 мая 1952 г., с 26 августа 1951 г. одновременно заместитель министра, генерал-лейтенант;
17. ЕВСТАФЕЕВ Серафим Васильевич (26 августа 1951 – 23 мая 1952 г.), заместитель министра;
18. МИРОНЕНКО Петр Никифорович (26 августа 1951 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, генерал-лейтенант;
19. САВЧЕНКО Иван Тихонович (26 августа 1951 – 3 июля 1952 г.), заместитель министра;
20. ЕПИШЕВ Алексей Алексеевич (26 августа 1951 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра по кадрам – начальник Управления кадров МГБ СССР, генерал-майор;
21. ГОЛОВКОВ Михаил Нифонович (29 августа 1951 – 15 сентября 1952 г.), начальник УМГБ по Московской области, полковник;
22. ДОБРОХОТОВ Василий Павлович (11 сентября 1951 – 11 марта 1953 г.), начальник Секретариата МГБ СССР (12 сентября 1951 – 2 февраля 1952 г.), с 15 января 1952 г. – 1-й заместитель начальника ПГУ МГБ СССР, с 6 февраля 1953 г. – начальник Секретариата МГБ СССР, полковник;
23. БЫЗОВ Алексей Петрович (20 сентября 1951 – 12 июня 1952 г.), начальник 1-го Управления МГБ СССР (21 сентября – 14 ноября 1951 г.), с 25 декабря 1951 – начальник 5-го Управления МГБ СССР, генерал-майор;
24. РЮМИН Михаил Дмитриевич (19 октября 1951 – 13 ноября 1952 г.), заместитель министра, начальник Следственной части по особо важным делам МГБ СССР, полковник;
25. ЦАНАВА Лаврентий Фомич (29 октября 1951 – 14 февраля 1952 г.), заместитель министра, с 6 ноября 1951 г. одновременно начальник 2-го Главного управления МГБ СССР, генерал-лейтенант;
26. ГОГЛИДЗЕ Сергей Арсеньевич (13 февраля – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, с 20 ноября 1952 г. – 1-й заместитель министра, с 19 февраля 1952 г. одновременно начальник 3-го Главного управления МГБ СССР, генерал-полковник;
27. САВЧЕНКО Сергей Романович (3 ноября 1951 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, начальник 1-го Главного управления МГБ СССР, генерал-лейтенант;
28. РЯСНОЙ Василий Степанович (14 февраля 1952 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, начальник 2-го Главного управления – 2-го Управления ГРУ МГБ СССР, с 19 мая 1952 г. одновременно заместитель начальника Управления охраны МГБ СССР, генерал-лейтенант;
29. НИКИФОРОВ Андрей Васильевич (3 июля 1952 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, полковник;
30. ОБРУЧНИКОВ Борис Павлович (5 июля 1952 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, генерал-лейтенант;
31. ЛЯЛИН Серафим Николаевич (30 августа 1952 – 11 марта 1953 г.), заместитель министра, полковник ГБ;
32. МАКАРЬЕВ Петр Павлович (15 сентября 1952 – 11 марта 1953 г.), начальник УМГБ по Московской области, полковник;
33. ОГОЛЬЦОВ Сергей Иванович (20 ноября 1952 – 11 марта 1953 г.), 1-й заместитель министра, с 5 января 1953 г. одновременно начальник ГРУ МГБ СССР, генерал-лейтенант;

36 Лубянка. Справочник — Отдел "Д" (экспертизы и подделки документов) (выделен из отдела "Б"); — Отдел "К" (чекистское наблюдение на объектах атомной промышлен�ности); — Отдел "О" (оперативная работа по духовенству всех конфессий) (выделен из 2 управления); — Отдел "Р" (радио-контрразведка); — Отдел "С" (перевод и обработка материалов по атомной проблеме. В 1946 г. функции этого отдела были переданы в 1 Главное управление МГБ); — Отдел "Т" (борьба с "лицами высказывающими угрозы террористиче�ского характера в отношении партийных и советских руководителей"); — Следчасть по особо важным делам (на правах управления); — Отдел "ДР" (служба проведения диверсий и актов индивидуального террора); — Отдел "ДН" (служба дезинформации) (фактически этот отдел не был создан); — Административно-хозяйственное и финансовое управление (АХФУ); — Управление кадров; — Инспекция при министре; — Секретариат МГБ СССР; — Юридическое бюро МГБ СССР. Во второй половине 1946 года произошло еще несколько существенных реорганизаций некоторых структурных подразделений центрального аппарата МГБ СССР. По результатам проверки работы НКГБ - МГБ СССР, отра�женных в акте приема-передачи дел от прежнего министра Меркулова ново�му — Абакумову, Политбюро ЦК ВКП(б) приняло решение П 53/39 от 20 ав�густа 1946 г. о необходимости изменения структуры МГБ СССР. В результате были созданы: — Отдел оперативной техники (ООТ) (изготовление опертехники и снабже�ние ею местных органов) (применение опертехники оставалось прерогативой отдела "Б"); — Тюремный отдел (руководство тюрьмами МГБ как в центре, так и на пе�риферии) (организован приказом МГБ СССР № 00396 от 27 сентября 1946 г.). — Особое совещание при министре (для вынесения внесудебных решений по следственным делам, ведущимся в МГБ). (Штат секретариата ОСО МГБ СССР был объявлен приказом МГБ СССР № 00496 от 2 ноября 1946 г.); — Управление делами (было организовано на базе АХФУ); — Хозяйственное управление (организовано на базе АХФУ;) — Финансовый отдел (организован на базе АХФУ). В конце 1946 года произошла реорганизация аппаратов охраны руководи�телей страны. Приказом МГБ СССР № 00558 от 25 декабря 1946 г. управле�ния охраны № 1 и № 2 и Управление коменданта Московского Кремля были объединены в Главное управление охраны МГБ СССР. В основном эта структура МГБ СССР сохранилась до марта 1953 года, до слияния МГБ с МВД, однако, в деталях она постоянно менялась. Происходило укрупнение или разукрупнение оперативных управлений, менялся их профиль работы, и, наконец, происходила организация новых структурных единиц, связанная с передачей части функций МВД в МГБ. Это объяснялось расту�щим влиянием Абакумова, его стремлением переподчинить себе часть аппа