独立行進曲

I.
Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak,
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.

II.
Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül; ne bu şiddet, bu celal?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal…
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal.

I.
[kʰo̞ɾk.mä s̪ø̞n̪.meæz̪ bu ʃä.fäk.ɫ̪äɾ.d̪ä jy.z̪æn̪ äɫ̪ s̪än̪.d͡ʒäk ǀ]
[s̪ø̞n̪.me̞.d̪æn̪ juɾ.d̪u.mun̪ ys̪.t̪yn̪.d̪e̞ t̪ʰy.t̪æn̪ æn̪ s̪o̞n̪ o̞.d͡ʒäk ‖]
[o̞ bæ.n̪im mil̠.l̠e̞.t̪i.min̪ jɯɫ̪.d̪ɯ.z̪ɯ.d̪ɯɾ ǀ pʰäɾ.ɫ̪ä.jä.d͡ʒäk ǀ]
[o̞ bæ.n̪im.d̪iɾ ǀ o̞ bæ.n̪im mil̠.l̠e̞.t̪i.min̪.d̪iɾ än̪.d͡ʒäk ‖]

II.
[t͡ʃät̪.mä ǀ kʰuɾ.bän̪ o̞.ɫ̪ä.jɯm ǀ t͡ʃe̞h.ɾe̞.n̪i e̞j n̪äz̪.ɫ̪ɯ hi.läl ‖]
[kʰäh.ɾä.män̪ ɯɾ.kɯ.mä biɾ ɟyl̠ʲ ǀ n̪e̞ bu ʃid̪.d̪e̞t̪ ǀ bu d͡ʒe̞.läl ‖]
[s̪ä.n̪ä o̞ɫ̪.mäz̪ d̪ø̞.cy.l̠æn̪ kʰän̪.ɫ̪ä.ɾɯ.mɯz̪ s̪o̞n̪.ɾä he̞.läl ‖]
[häk.kɯ.d̪ɯɾ ǀ häk.kä t̪ʰä.pän̪ mil̠.l̠e̞.t̪i.min̪ is̪.t̪ic.läl ‖]

III.
Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım,
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım.
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım,
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.

IV.
Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
“Medeniyet” dediğin tek dişi kalmış canavar?

V.
Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın,
Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın.
Doğacaktır sana vadettiği günler Hakk’ın,
Kim bilir, belki yarın belki yarından da yakın.

VI.
Bastığın yerleri “toprak” diyerek geçme, tanı,
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır atanı,
Verme, dünyaları alsan da bu cennet vatanı.

VII.
Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?
Şüheda fışkıracak, toprağı sıksan şüheda.
Canı, cananı, bütün varımı alsın da Hüda,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.

VIII.
Ruhumun senden İlahî, şudur ancak emeli:
Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli.
Bu ezanlar, ki şehadetleri dinin temeli,
Ebedî, yurdumun üstünde benim inlemeli.

IX.
O zaman vecdile bin secde eder, varsa taşım,
Her cerihamdan, İlahî, boşanıp kanlı yaşım,
Fışkırır ruhumücerret gibi yerden naaşım,
O zaman yükselerek arşa değer belki başım.

X.
Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal.
Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal.