Papyrus 69

In diesem Fragment fehlt der detaillierte Inhalt von Jesu Gebet in Lukas 22,42–45a vollständig.^[2] In Lukas 22,61 schaut Petrus (nicht Jesus). Claire Clivaz schlug vor, dass ${\displaystyle {\mathfrak {P}}}$⁶⁹ (P. Oxy 2383) als „ein Zeugnis für eine Marcion-Ausgabe des Lukasevangeliums“ gewürdigt werden sollte.^[3] Peter M. Head hält die „Annahme, dass ${\displaystyle {\mathfrak {P}}}$⁶⁹ eine Handschrift des Marcion-Evangeliums ist, für eine sehr clevere Idee, die jedoch weder bewiesen noch die plausibelste Erklärung zum Kontext dieses faszinierenden Manuskriptes ist“.^[4]

Der griechische Text des Kodex repräsentiert den Westlichen Texttyp. Gemäß Kurt Aland ist der Text sehr frei, „charakteristisch für Vorläufer des D-Textes“, daher ordnete er ihn in Kategorie IV ein.^[5]

[recto]

[εις πειρασ]μ[ον] ^[41] κ̣[αι αυτος απεσ]

[πασθη απ αυτων ωσ]ε̣ι λιθου β̣ο̣λ̣[ην]

[και θεις τα γονατα προσ]η̣υ̣χ̣ε̣τ̣ο̣

^[45] [ελθων προς τους μ̣αθ]ητ[ας ευ]

[ρεν αυτους καθευ]δοντας κοι

[μωμενους αυτους απο τη]ς̣ λυπης ^[46] [κ]α̣ι̣

[ειπεν αυτοις] τ̣ι κ̣α̣θευδ̣ε

[τε ανασταντες πρ]ο̣σ̣ευχεσ̣θ̣ε

[ινα μη εισελθητε εις πει]ρ̣ασμ̣ο̣ν̣

^[47] [ετι δε αυτου λαλουντος ι]δου̣

[οχλος και ο λεγομενος ιου]δ̣ας

[εις των ι̅β̅ προηρχετο α]υ̣[τ]ους

[και εγγισας εφιλησε]ν̣ τ̣ον ι̣̅η̅ν̅

^[48] [ι̅η̅ς̅ δε ειπεν αυτω ιουδα φι]λ̣η̣[ματι

[verso]

^[58] – [ιδων] α̣υ̣[τ]ω̣ ε̣[φη και συ εξ αυτων ει]

ο̣ δ̣ε ειπεν [α̅ν̅ε̅ ουκ ειμι ^[59] και δι]

α̣σ̣τασης ωσ̣[ει ωρας α̅ αλλος τις ισχυ]

ριζ̣ετο λεγω[ν επ αληθειας και]

ου̣τ̣ο̣ς ην μ[ετ αυτου και γαρ γα]

λ̣[ι]λ̣α̣ιος εστ̣[ιν] ^[60] [ειπεν δε ο πετρος]

α̣ν̣̅ε ουκ οι[δα ο λεγεις και ετι]

αυτου λαλου̣[ντος παραχρημα]

ε̣φωνησεν̣ [αλεκτωρ] ^[61] [και στρα]

φεις ο πε̣τ̣ρ̣[ος ενεβλεψεν αυ]

τω τοτε [υπεμνησθη ο πετρος]

τ̣ου ρημ[ατος του κ̅υ̅ ως ειπεν]

αυ̣τω π[ριν αλεκτορα φωνησαι ση]

μ̣[ερον απαρνηση με τρις] ^[62] [και]