Aimeric de Sarlat
Aimeric de Sarlat fue un trovador francés en occitano. Se conservan 5 composiciones.
From Wikipedia, the free encyclopedia
Aimeric fue originario de Sarlat-la-Canéda (Dordoña). No se conservan referencias biográficas en documentos de archivo. Según su Vida, era originario de Sarlat, en la antigua provincia francesa de Périgord, y fue trovador después de haber sido juglar. La Vida le atribuye sólo una canción (señala: cortijo non fez cortijo una canson; en español: pero solo hizo una canción), a pesar de que en realidad se conservan más.[1] Dedicó varias piezas a Elvira de Subirats, mujer de Ermengol VIII de Urgell, lo que permite situar la cronología del trovador aproximadamente hacia finales del siglo XII o principios del siglo XIII.
Obra

Se conservan cinco canciones, todas de temática amorosa y que, en ciertos momentos, imitan a Bernart de Ventadorn.
Canciones
- (11,1) Aissi mueu cortijo chansos
- (11,2) Fins e leials e senes tot engan (algunos cançoners lo atribuyen a Aimeric de Belenoi)
- (11,3) Quan si cargo⋅l ram de vert fueilh
- (11,4) S'ieu no⋅m lau d'amor tant qon sol
Se le atribuye una quinta canción titulada Ja non creirai q'afanz ni cossiriers (PC 9,11), porque está dedicada a Elvira de Subirats, mujer de Ermengol VIII de Urgell, a quién Aimeric de Sarlat ya había dedicado Fins e leials e senes tot engan.
