Sonate K. 427
From Wikipedia, the free encyclopedia
⋅ K.426 ← K.427 → K.428 ⋅ L.285 ← L.286 → L.287 ⋅ P.285 ← P.286 → P.287 ⋅ F.372 ← F.373 → F.374
La sonate K. 427 (F.373/L.286) en sol majeur est une œuvre pour clavier du compositeur italien Domenico Scarlatti.
La sonate K. 427 en sol majeur, notée Presto, quanto sia possibile et battue
, est couplée avec la sonate précédente, de caractère paisible, tout contraste avec cette sonate nerveuse, « dont le mouvement endiablé de doubles croches est de temps à autre fouetté par quatre puissants accords, serrés autour des rythmes »[1] :
Plusieurs passages animés, comme des vagues montantes, évoquent le style de la toccata[2].
![\version "2.18.2"
\header {
tagline = ##f
}
upper = \relative c'' {
\clef treble
\key g \major
\time 4/4
\tempo 2 = 76
\set Staff.midiInstrument = #"harpsichord"
s8*0^\markup{Presto, quanto sia possibile}
\stemUp \repeat unfold 3 { d16 c d e d4^~ } | e16 g fis e d c b a | b a b c b c d b \repeat unfold 2 { < fis a >4^~ a16 g a b } |
% ms. 4 fin
< fis a >4 b << { e4 d8 c } \\ { g8\rest \stemUp \shiftOnnn g8 fis[ a] } >> \stemUp b16 a b c d e fis d | g b a g fis e d c b8 d4 c8 |
% ms. 7
b16 a b c d e fis d g b a g fis e d c | b8 b' r8 a8 r8 g8 r8 fis8 |
% ms. 9
\stemNeutral r8 e8 r8 d8 r8 c8 r8 b8 |
% ms. 10
<< { r4 r8 a' g e8 | fis4 r8 a4 g e8 | \repeat unfold 3 { fis8 a4 g8 } } \\ { a,8 d4 c8 b2 | a8 d4 c8 b2 | a2 a | a } >>
% ms. 13 fin
< d fis a d >8 q16 q q4 | r16 b'16 b, b' a, a' a, g' << { fis8 a4 g8 } \\ { a,2 } >>
}
lower = \relative c' {
\clef bass
\key g \major
\time 4/4
\set Staff.midiInstrument = #"harpsichord"
% **************************************
\stemDown \change Staff = "upper" g'8 a < g b >[ < fis a >] < g b > a b[ < fis a >] | << { \shiftOnnn s4 b4 g8\rest g4 \stemDown fis8 g4 } \\ { g8 a b[ g] c,4 d } >> r4 \repeat unfold 2 { d16 c d e d4_~ } |
% ms. 4
d16 e fis d g16 fis e d | c d e c d e fis d g8 \stemUp \change Staff = "lower" g,8 \stemDown \change Staff = "upper" g'8[ fis] | e c d fis \change Staff = "lower" g,16 a b c \stemDown \change Staff = "upper" d16 e fis d |
% ms. 7
g8 \stemUp \change Staff = "lower" g,8 \stemDown \change Staff = "upper" g'8 fis | e c d fis
% ms. 8
\stemUp \change Staff = "lower" g,16 \stemDown \change Staff = "upper" e' g e \stemUp \change Staff = "lower" fis,16 \stemDown \change Staff = "upper" d' fis d \stemUp \change Staff = "lower" e,16 \stemDown \change Staff = "upper" c' e c \stemUp \change Staff = "lower" d, b' \stemDown \change Staff = "upper" d |
% ms. 9
\stemUp \change Staff = "lower" b16 \stemNeutral c, a' c a b, g' b g a, fis' a fis g,16 a b c |
% ms. 10
d16 fis e g fis a d, fis g b a c b \stemDown \change Staff = "upper" d c e | \change Staff = "lower" d,16 fis e g fis a d, fis g b a c b \stemDown \change Staff = "upper" d cis e | \repeat unfold 3 { \stemUp \change Staff = "lower" d, \stemDown \change Staff = "upper" d' fis d cis e \stemUp \change Staff = "lower" a, \stemDown \change Staff = "upper" cis }
% ms. 13 fin
\stemNeutral \change Staff = "lower" d,,8 d16 d d4 | g8[ g'] a a, d16 \stemDown \change Staff = "upper" d' fis d cis e \stemUp \change Staff = "lower" a, \stemDown \change Staff = "upper" cis
}
thePianoStaff = \new PianoStaff <<
\set PianoStaff.instrumentName = #"Clav."
\new Staff = "upper" \upper
\new Staff = "lower" \lower
>>
\score {
\keepWithTag #'print \thePianoStaff
\layout {
#(layout-set-staff-size 17)
\context {
\Score
\override SpacingSpanner.common-shortest-duration = #(ly:make-moment 1/2)
\remove "Metronome_mark_engraver"
}
}
}
\score {
\keepWithTag #'midi \thePianoStaff
\midi { }
}](http://upload.wikimedia.org/score/h/b/hbigtemhmq8rlw3dw3yanmypgzs6ct5/hbigtemh.png)
Manuscrits
Le manuscrit principal est le numéro 10 du volume X (Ms. 9781) de Venise (1755), copié pour Maria Barbara ; les autres étant Parme XII 17 (Ms. A. G. 31417) et Münster II 34 (Sant Hs 3965)[3]. Une copie figure dans le manuscrit Ayerbe de Madrid (E-Mc, ms. 3-1408, no 26)[4], à Lisbonne, ms. FCR/194.1 (no 3)[5].
- Parme XII 17.
- Venise X 10.
- Madrid 26.
- Lisbonne, 3.
- Lisbonne, 3 (fin de la première section).
Interprètes
| Fichier audio | |
| Domenico Scarlatti, Sonate K. 427 | |
| modifier |
La sonate K. 427 est particulièrement bien représentée au disque. Elle est interprétée au piano notamment par Béla Bartók (1929, Hungaroton), Marcelle Meyer (1948 et 1954, EMI), Maria Tipo (1956, Vox Records), Agnès Gillieron (Calliope), Anne Queffélec (1970, Erato), Nina Milkina (1973, Pye Records), András Schiff (Hungaroton), Christian Zacharias (1994, EMI), Eteri Andjaparidze (1994, Naxos, vol. 1), Sergei Babayan (1995, Piano Classics), Valerie Tryon (2000, APR), Fabio Grasso (2005, Accord), Marcela Roggeri (2006, Transart Live), Racha Arodaky (2007, Zig-Zag Territoires), Olivier Cavé (2008, Æon), Michelangelo Carbonara (2010, Brilliant Classics), Christian Ihle Hadland (2018, Simax) et Carlo Grante (2016, Music & Arts, vol. 5) ; au clavecin par Pamela Cook (1967, MHS) Scott Ross (1985, Erato)[6], Igor Kipnis (Chesky), Christophe Rousset (1998, Decca), Andreas Staier (1996, Teldec), Richard Lester (2003, Nimbus, vol. 4) et Pieter-Jan Belder (Brilliant Classics).
Le Quatuor de saxophones italien en donne une transcription (2017, Da Vinci Classics).